Rijk land biedt niet per se het beste onderwijs

In het rapport An Unfair Start worden 41 lidstaten van de Europese Unie en de OESO (Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling), waaronder België en Nederland, doorgelicht op ongelijkheid in het peuter- en basisonderwijs en het secundair onderwijs.

De onderzoekers concluderen op grond van het aantal kinderen dat naar de peuterschool gaat en het leesniveau van de kinderen, dat rijkere landen niet per se beter presteren. Er bestaat een verschillend niveau van ongelijkheid in verschillende stadia van het onderwijs. Ierland en Slovenië behoren bijvoorbeeld tot de landen waar de minste kinderen naar de peuterschool gaan, maar ze verschuiven naar de middenmoot in het basisonderwijs en naar de top in het secundair onderwijs.

België en Nederland

Frankrijk behoort tot de landen waar de meeste kinderen naar de peuterschool gaan, maar het land valt in het secundair onderwijs terug naar het onderste segment. Nederland presteert wat gelijkheid in leesscores betreft het beste in het basisonderwijs, maar valt in het secundair onderwijs (als kinderen de leeftijd van 15 jaar hebben bereikt), terug naar de 26ste plaats van 38 landen.

België doet het met een negende plaats in het basisonderwijs ook goed, maar scoort in secundair onderwijs slechts een 28ste plaats. Letland, Ierland en Spanje vormen daar de top 3.

“De resultaten laten zien dat landen het beste van twee werelden kunnen bieden: ze kunnen excellent onderwijs bieden en relatief lage ongelijkheid”, zegt Priscilla Idele van Unicef. “Maar alle rijke landen kunnen en moeten veel meer doen voor kinderen uit achterstandsgezinnen, want zij lopen de grootste kans niet mee te komen.”

Migrantenkinderen

Bij kinderen van vijftien jaar oud die dezelfde schoolprestaties laten zien, gaan de kinderen van hoogopgeleide ouders vaker door naar het hoger onderwijs dan die van laagopgeleide ouders.

In 21 van de 25 landen met veel immigratie doen kinderen van de eerste generatie migranten het minder goed op 15-jarige leeftijd dan niet-migrantenkinderen. Die ongelijkheid blijft deels bestaan in de tweede generatie.

Alleen in Canada en Australië doet de tweede generatie migrantenkinderen het beter dan niet-migrantenkinderen.