Wereldbank: “Komende 25 jaar moeten armste landen hun kans grijpen”

Begin deze eeuw telde de Wereldbank nog 63 lage-inkomenslanden. Sindsdien zijn er daarvan 39, waaronder India, Indonesië en Bangladesh, geëvolueerd tot de middeninkomenslanden.

Maar de rest is “simpelweg gestagneerd”: het inkomen per burger is de afgelopen vijftien jaar met nauwelijks 0,1 procent per jaar gegroeid. De belangrijkste oorzaken daarvoor zijn toenemende conflicten, economische crises en zwakke groei. Sinds begin deze eeuw zijn er met Zuid-Soedan en Syrië  bovendien nog twee nieuwe landen in de groep beland.

Als de huidige trends aanhouden, zullen tegen 2050 waarschijnlijk maar zes landen de middeninkomensstatus bereiken, voorspelt de Wereldbank.

Afrika

Uit de analyse blijkt dat de huidige groep landen, waarvan er 22 in Afrika ten Zuiden van de Sahara liggen, met grotere beperkingen kampt dan hun voorgangers. Zeventien landen worden geteisterd door conflicten of instabiliteit, met sterftecijfers die twintig keer hoger liggen dan in andere ontwikkelingslanden.

En vrijwel alle landen in de groep zijn bijzonder kwetsbaar voor klimaatverandering. De helft is ingesloten door land en grenst bovendien aan andere arme landen, wat hun vermogen beperkt om groei te stimuleren via handel.

Toch bezitten de landen vaak aanzienlijke natuurlijke rijkdommen, zegt het rapport. Met respectievelijk meer dan 60 procent van de bekende reserves aan kobalt ter wereld en 50 procent van het grafiet hebben deze landen een stevige troef in handen: de stoffen zijn broodnodig voor de wereldwijde energietransitie.

De landen zijn bovendien bij de koplopers wat betreft hun potentieel voor zonne-energie, en beschikken over een groeiende actieve bevolking.

Window of opportunity

“De komende 25 jaar zijn een cruciaal ‘window of opportunity’ voor de armste landen, en de rest van de wereld heeft er groot belang bij om hen uit de armoede te helpen”, zegt Indermit Gill, hoofdeconoom van de Wereldbankgroep.

“De arme landen van vandaag hebben het zwaarder dan hun voorgangers: de afgelopen vijftien jaar is er vrijwel geen groei in het inkomen per hoofd van de bevolking geweest. Toch laten de gegevens in Oost-, Zuidoost- en Zuid-Azië zien dat zelfs landen die geteisterd worden door oorlog en instabiliteit, met een beetje hulp van buitenaf en beter beleid in eigen land, de voorwaarden kunnen scheppen voor aanhoudende economische vooruitgang.”