Ngo’s bezorgd: barsten in wereldwijd verbod op landmijnen

Verschillende Europese landen overwegen publiekelijk om hun steun aan het internationaal verbod op antipersoonsmijnen te herzien. “De herinvoering van antipersoonsmijnen zou een dramatische stap achteruit betekenen in de bescherming van burgers tijdens conflicten”, zegt Floor Van den Eijnden, expert Internationaal Humanitair Recht bij Rode Kruis-Vlaanderen. “Dit raakt aan de fundamenten van het humanitair recht,”

België als voortrekker

België speelde wereldwijd een pioniersrol in de strijd tegen antipersoonsmijnen. In 1995 was ons land het allereerste dat antipersoonsmijnen bij wet verbood. Twee jaar later leidde dat tot het internationale Ottawaverdrag, dat vandaag door 165 landen is ondertekend. Het verdrag verbiedt het gebruik, de productie, opslag en overdracht van antipersoonsmijnen.

Sindsdien is het gebruik van landmijnen wereldwijd verminderd, maar de recente koerswijziging van landen als de VS, Finland, de Baltische staten en Polen, zetten die vooruitgang onder druk.

Petitie

Handicap International vraagt daarom vandaag extra aandacht voor haar petitie stopbombing.be. De organisatie roept de Belgische bevolking op om zich uit te spreken voor de bescherming van burgers in conflictgebieden en tegen het gebruik van verboden wapens, zoals landmijnen.

“Staten moeten hun verantwoordelijkheid nemen en zich krachtig uitspreken.”, zegt Antoine Sépulchre, algemeen drecteur Handicap International België. “Burgers mogen niet langer de prijs betalen voor oorlogen die ze niet hebben gekozen. Als voortrekker van de verdragen van Ottawa - tegen landmijnen - en Oslo - tegen clustermunitie - heeft België de kans én de plicht om opnieuw leiderschap te tonen.”

Burgerslachtoffers

Antipersoonsmijnen maken vooral slachtoffers onder burgers, vaak jaren nadat een conflict voorbij is. In 2023 maakten burgers 84 procent uit van de slachtoffers van landmijnen wereldwijd, onder wie opvallend veel kinderen. “Het idee dat je een oorlogswapen inzet dat zijn dodelijke werk blijft doen lang nadat soldaten vertrokken zijn, is onverenigbaar met het internationaal humanitair recht”, zegt Van den Eijnden. “Dat leidt altijd tot burgerslachtoffers, je kan het niet voldoende controleren.”

Naast de menselijke tol belemmeren mijnen ook de wederopbouw van gemeenschappen. Wegen, velden en infrastructuur blijven jarenlang onbruikbaar door besmetting met explosieven. Dat houdt volledige regio’s gegijzeld en vertraagt economische en sociale heropleving.