Nepal na de overstromingen: meer meisjes slachtoffer van geweld en mensenhandel

De overstromingen hebben minstens 1.400 mensen gedood en er zijn nog steeds 5.700 mensen vermist. Huizen zijn verwoest en gezinnen ontheemd. Zo’n duizend mensen zitten in een opvangcentrum, en vooral vrouwen en meisjes melden daar een gebrek aan privacy en veilige plekken, waardoor ze meer risico lopen op geweld en seksueel misbruik. 

Hulporganisaties zoals Save the Children werken samen met lokale autoriteiten aan de verbetering van de veiligheid in tijdelijke opvangplaatsen. Er wordt waar mogelijk ook ingezet op psychologische ondersteuning van slachtoffers van geweld en hun families. De organisatie staat ook de politie bij aan checkpoints om gevallen van mensenhandel te helpen detecteren.

Onveiligheid

Op de plekken die getroffen zijn door de overstromingen is de bescherming van de gemeenschap weggevallen. Ook het feit dat scholen er verwoest zijn of gesloten, draagt bij aan meer onveiligheid voor jonge meisjes en kinderen. Het verlies van een inkomen van ouders kan maken dat ze kiezen voor een huwelijk voor hun kind. In Nepal is een derde van de meisjes in het huwelijk getreden voor de leeftijd van achttien jaar, volgens cijfers uit 2021. Meer dan een kwart van de meisjes is al getrouwd op haar veertiende verjaardag.

Daarnaast heeft Nepal ook geen al te beste reputatie wat betreft de handel in jonge vrouwen: volgens cijfers van de National Human Rights Commission werden bijna twaalfduizend vrouwen als vermist opgegeven in 2024 en werd één op de vier vrouwen nooit teruggevonden. Van de overige vrouwen bleek 41 procent terecht te zijn gekomen in prostitutie - meer dan een derde als jong meisje.

Ongelijkheid

“Sinds een maand hebben duizenden kinderen nog steeds te maken met de gevolgen van die verwoestende golf van water en puin”, zegt Tara Chettry, de directeur van Save the Children in Nepal. “Het water is weggetrokken, maar de angst en onzekerheid blijven.”

“Meisjes vertellen ons dat ze zich niet veilig voelen in de opvangcentra, terwijl andere kinderen rouwen om het verlies van ouders en dierbaren. Sommigen gaan nog steeds niet naar school, en elke dag dat ze niet naar school gaan, vormt een risico voor hun veiligheid.”

Volgens Chettry zijn pubermeisjes vaak de eersten die de toegang tot onderwijs verliezen en de laatsten die weer teruggaan naar school. “Deze risico’s vloeien niet alleen voort uit de ramp zelf. Ze worden bepaald door bestaande genderongelijkheden, ongelijke toegang tot middelen en besluitvorming, en sociale normen die meisjes en vrouwen tijdens crises vaak onevenredig zwaar belasten.”