Iran krijgt nu ook met legerrupsen te maken

De invasieve legerrups is een nachtvlinder die oorspronkelijk uit de tropen in Latijns-Amerika komt, maar snel oprukt in Afrika, Azië en Australië. En het beestje is nu ook ontdekt in het westen van Iran. Dat is problematisch, want het voedt zich met meer dan tachtig gewassen. Vooral maïs is kwetsbaar: de oogst kan met wel 60 procent dalen, waarschuwt onderzoeksorganisatie CABI.

Als de legerrups ergens wordt ontdekt, is het essentieel om snel te reageren en een uitbraak in de kiem te smoren. Precies daar kan het aanhoudende conflict roet in het eten gooien, vrezen experten, door de verstoringen van het zee- en luchtverkeer in de Golfregio. Zo is de aanvoer van landbouwproducten via de Straat van Hormuz onder meer helemaal afgesneden.

“Het aanhoudende conflict kan de bewakingssystemen, de coördinatie en de tijdige interventie aanzienlijk verstoren”, zegt Asadollah Hosseini-Chegeni, onderzoeker bij de afdeling Plantenbescherming van de Universiteit van Lorestan in Iran. Ook de moeilijke bereikbaarheid van sommige gebieden en afgenomen monitoringcapaciteit kunnen leiden tot onderrapportage van uitbraken, zegt hij.

Genetisch onderzoek

Chegeni en zijn team hebben de aanwezigheid van de legerrups bevestigd in de provincie Lorestan, in het westen van het land. Er ontbreken gegevens over de schade aan de gewassen. De studie, in het juninummer van Asia Pacific Entomology, gebruikt genetische tests om larvenmonsters te identificeren die in maïsvelden waren verzameld.

“Inperking van de plaag is mogelijk door vroegtijdige monitoring en biologische bestrijding, mits er nu actie wordt ondernomen”, zegt Abdul Rehman, adjunct-directeur Projectimplementatie bij CABI. Maar het is van belang dat boeren getraind en goed geïnformeerd worden.

Risico op verspreiding

Door de oorlog krijgen maatregelen tegen de rups wellicht minder prioriteit, en dat kan ernstige gevolgen hebben. In Afrika is al gebleken dat de verliezen in de maïsoogst kunnen oplopen tot 20 en zelfs 40 procent, zegt Rehman.

Snelle uitbraken zijn het meest waarschijnlijk in de warme, geïrrigeerde rijst- en maïsgebieden van Iran, zoals de zuidwestelijke provincie Khuzestan, waar de plaag goed kan gedijen. Studies hebben aangetoond dat de optimale groeitemperatuur voor de larven tussen de 25 en 35 graden Celsius ligt.

Het bergachtige Lorestan is vanwege de strenge winters ongeschikt voor de permanente vestiging van de plaag, maar zou een startpunt kunnen zijn voor uitbraken elders in het land.

Rijst en maïs

Het onderzoek in Lorestan vertelt dat de gevonden larven vooral verlekkerd zijn op rijstgewassen. Dat doet vrezen voor de 730.000 hectare aan rijstvelden in Iran, zegt Rehman. Maar uit veldgegevens blijkt dat maïs nog altijd het gewas is dat vaak het meest wordt aangetast en beschadigd.

“Hoewel in Afrika vaak beweerd wordt dat de rijstvariant er aanwezig is, wordt rijst slechts af en toe aangetast”, zegt hij.  “Ook in Azië wordt de meeste schade aan maïs vastgesteld, niet aan rijst.”

Maar de kans bestaat dat de schade zich ook uitbreidt naar andere gewassen zoals tarwe en gerst in Syrië en Libanon, of naar suikerriet en groenten.

Ervaring

Er heerst weliswaar regionale bezorgdheid over de plaag, maar nog geen paniek, zegt Thaer Yasseen, regionaal plantbeschermingsfunctionaris bij de Voedsel- en Landbouworgansiatie.

“De opkomst van het insect in een aantal landen in de regio in de afgelopen jaren heeft ervoor gezorgd dat landbouwinstellingen niet langer verrast zijn”, zegt hij. “Ze beschikken nu over instrumenten voor snelle detectie, praktische ervaring met de identificatie en bestrijding van de plaag en de ontwikkeling van een effectief responsprotocol.”

Dat soort interventies kunnen, als ze vroegtijdig worden ingezet, de kans op grote verliezen sterk beperken.

Maar op langere termijn zal de klimaatverandering de gebieden uitbreiden waar de plaag zich kan vestigen, zegt Chegeni. Ze vergroot ook het risico dat de plaag in de winter kan overleven, en zich dus mogelijk permanent over het Midden-Oosten kan verspreiden.

Yasseen benadrukt echter dat het risiconiveau afhangt van de snelheid van de reactie, de efficiëntie van de monitoring en de lokale klimatologische omstandigheden. Wijdverspreide uitbraken kunnen onder de juiste omstandigheden snel oplaaien als er te laat wordt ingegrepen.

“Het gevaar is reëel, maar het is beheersbaar, mits de monitoring wordt voortgezet, de bestrijdingsmiddelen worden geïntegreerd en de effectieve coördinatie in de landbouwsector wordt gehandhaafd.”

-

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen bij IPS-partner SciDev.