Hoop voor koralen? Sommige soorten lijken zich aan te passen aan klimaatverandering

De studie in Science Advances concludeert dat ondanks een geleidelijke toename van de zuurgraad van oceanen, sommige koralen in de afgelopen tweehonderd jaar zich hebben aangepast en ze hun harde, steenachtige skeletstructuren blijven aanmaken. 

“We hebben ontdekt dat koralen in staat zijn om het mechanisme te reguleren dat ze gebruiken om hun skelet op te bouwen en te onderhouden, ondanks de zuurdere oceaan”, legt Jessica Hankins, van de Universiteit van Colorado Boulder uit. “Dat is een onverwacht en hoopgevend signaal.” Er zijn wel meer langetermijngegevens nodig om te achterhalen wat dit werkelijk betekent, voegt ze eraan toe.

Fundament van biodiversiteit

Koralen worden beschouwd als het fundament van de biodiversiteit in de wereldzeeën. Als ze groeien, vormen ze een skelet door ionen uit zeewater op te nemen in een ruimte tussen het bestaande skelet en het zachte weefsel erboven, de zogenaamde 'koraalkalkvormende vloeistof'. 

Het koraal kan de chemische samenstelling van die vloeistof reguleren om ideale omstandigheden te creëren waarin calcium- en carbonaationen zich kunnen verbinden tot calciumcarbonaat, het materiaal waaruit het skelet van koralen is opgebouwd.

Verzuring

Maar de oceaan absorbeert ongeveer 30 procent van de CO2-uitstoot die door menselijke activiteiten in de atmosfeer terecht komt. Naarmate er meer CO2 in de oceaan oplost, wordt het oceaanoppervlak zuurder. Uit eerder onderzoek blijkt dat de zuurgraad van de oceaan sinds de industriële revolutie met 40 procent is toegenomen en waarschijnlijk nog verder zal stijgen.

Dat verandert het evenwicht in het water en leidt tot minder carbonaationen, die koralen nodig hebben om nieuw skelet te vormen.

Onderzoeker Jessica Hankins bestudeerde echter langlevende koraalskeletten met behulp van een geavanceerde beeldvormingstechnologie op basis van lasers die de chemische samenstelling en moleculaire structuur van objecten kunnen onthullen. 

Ze richtte zich daarbij op twee stukken koraalskelet, één van bijna twee eeuwen jaar oud en één van 115 jaar oud, afkomstig uit het Great Barrier Reef en de Koraalzee voor de noordoostkust van Australië. 

Chemie

Hankins ontdekte dat beide koralen in staat waren om de chemische samenstelling van hun interne vloeistoffen te reguleren om de groei van hun skelet in stand te houden, ondanks een voortdurende toename van de zuurgraad van de oceaan. De koralen bleken in staat te zijn om de productie van calciumcarbonaat op peil te houden, zelfs toen de chemische samenstelling van het omringende zeewater minder gunstig werd.

Het is nog onduidelijk hoe de koralen zich precies aan de veranderende omgeving hebben aangepast, maar volgens Hankins ligt het geheim waarschijnlijk in de kalkvormende vloeistof.

“Het zou kunnen dat de processen die koralen gebruiken om hun kalkvormende vloeistof te wijzigen en te reguleren complexer zijn dan we tot nu toe hebben kunnen vaststellen”, aldus Hankins. “Er is meer onderzoek nodig om te bepalen of andere soorten koraal of koraal op andere locaties, vergelijkbare reacties vertonen.”