CO2 doet inktvissen knoeien in jacht op voedsel

De meeste studies over de gevolgen van de CO2-uitstoot voor het zeeleven gaan over vissen. Over de effecten op ongewervelde zeedieren is veel minder bekend.

De Australische James Cook-universiteit onderzocht daarom de gevolgen voor inktvissen.  “Bij de pygmee-inktvis daalde het aandeel van inktvissen die hun prooi aanvallen met 20 procent na blootstelling aan een hoger CO2-niveau”, zegt koraalrifexpert Blake Spady, die het onderzoek leidde.

Tragere aanval

“Ze werden ook trager in hun aanval, vielen van verder aan, en vertoonden opvallender lichaamspatronen bij hogere CO2-omstandigheden.”

Bij de tweede onderzochte inktvissoort, de Sepioteuthis lessoniana, verliepen de aanvallen eveneens trager en slaagden ze er ook moeilijker in zich te camoufleren.

Beide soorten vertoonden ook verhoogde activiteit wanneer ze niet aan het jagen waren. Dat kan erop wijzen dat ze door een verhoogd CO2-niveau verkeerd gaan omspringen met hun energiebudget.

Verzuren

Oceanen absorberen meer dan een kwart van alle CO2 die de mens in de atmosfeer uitstoot. Daardoor verzuren de oceanen.

“Klimaatmodellen voorspellen dat het CO2-niveau zal blijven stijgen deze eeuw, tenzij er een ernstige inspanning komt om de uitstoot te verminderen, en dat dit verstrekkende gevolgen zal hebben op het zeeleven”, zegt Spady.

Potentieel voor aanpassing

Inktvissen hebben een belangrijke plaats in de voedselketen. Ze jagen zelf op alles wat ze te pakken kunnen krijgen, en veel andere soorten jagen op de inktvissen zelf.

Toch zijn de onderzoekers niet meteen somber gestemd over de gevolgen van de klimaatverandering voor de inktvissen. "Omdat de inktvis een korte levensduur, grote populaties en een hoge populatiegroei heeft, beschikken ze misschien over het potentieel om zich aan te passen aan snelle veranderingen in de fysieke omgeving”, besluit Spady.

"Door zijn snelle levensstijl kan de inktvis zich mogelijk sneller aanpassen aan toekomstige oceaanomstandigheden dan sommige andere mariene soorten. Dat is de volgende vraag die we gaan onderzoeken.”